از همان اوان برایمان تازگی نداشت، آدم های این مدلی را در کوچه های کاهگلی و آسفالت نشده محله و یا در بازارهای پر رفت و آمد دیده بودیم ... مادرهایمان که از کنار بازارهای محل عبور می کردند، مردان بازاری سر به زیر می انداختند ... به نشانه احترام! برای ما که کودک بودیم حکم کلید راه را داشت، تا انتهای مسیر آن را در دست می گرفتیم ... از کودکی عاشقش می شدیم و طبع خیاطی مادرمان گل می کرد تا یکی از آن ها را برایمان بدوزد ... تا ابهتی یافته باشیم میان بچه های محله ... بزرگ تر که شدیم، چاشنی غرورمان بالا رفت و حالا شده بودیم سوگلی خانه پدری ... غریبه که وارد می شد، به نشان عاد

نهم ذیحجه که برسد، دلت هوایی صحرای عرفات می شود تا نزدیک تر از همیشه شوی به او که نزدیک تر است به تو از همه ...

هوایی سفره جود و احسانی که پروردگار رحمان و رحیم برایت گسترانیده تا از آن تناول کنی ...

هوایی دعا و نیایش خالصانه ... به امید استجابت ...

در خشمناک ترین اوقات ابلیس، قربانی می کنیم نفسمان را و نزدیک می کنیم دل هایمان را به مهربان ترین مهربانان ...

قدری دوباره این چنین نایل آمده، تمامش را احیا می داریم تا زلال شویم ...

التماس دعا

گذر از خیابان اقتصاد، و شنیدن نوای عزاداری ابا عبدالله الحسین (ع)، گام هایت را به سوی خیمه امام حسین (ع) می کشاند، آن جا که 82 سال برای حسین (ع( چادر می زنند و حاجت روا می شوند ... حسینیه فخار اکنون آن قدر میهمان دارد که شمارشان از 5 هزار نفر عبور می کند و گاهی نشستن پای منبر روضه اش افتخاریست فراموش نشدنی ... سید محمد فخار حسینی یادگار سید بزرگواریست که بنای خیمه را در سال 1310 نهاد و اکنون از زمان حیاتش 29 سال می گذرد ... بزرگ خاندان حسینی که هم اکنون 54 بهار را پشت سر گذاشته، پس از پدر، هر سال محرم خیمه را برپا می کند، نذری می دهد و نوکری امام حسین (ع) را افتخار می

این روزها دیگر هوای دلمان هم حسینی شده است ... نکند فاصله مان از فضای عاشورا، ما را از حسین زمانه مان دور کند ... یادآوری صبوری زینب و داغ دل رقیه، ما را دل زنده می کند ... باشد تا دستگیرمان باشند در آن روز که کسی به کسی رحم نمی کند ...! فراموشمان نشود ایثار و فداکاری قمر بنی هاشم، مظلومیت و استواری ثارا ... و رشادت های علی اکبر (ع) ... بیایید هم چون کریم اهل بیت رئوف و بخشنده باشیم و چون ضامن آهو، دست گیر ... به خدا توکل کنیم و به مادر اهل بیت (ع) توسل جوییم ... یقین دارم دست خالی برنمیگردیم ...!

صبح یک روز مانده به پایان بیستمین نمایشگاه مطبوعات به تهران رسیدیم، پس از صرف صبحانه مفصلی که برایمان تدارک دیدند، راهی سرزمین رسانه ها شدیم. بوی کاغذ نمی آمد، مشاممان به جوهر چاپخانه هم منور نگشت حتی! چقدر همه خودشان را تحویل گرفته بودند، از نوع بنرشان مشخص بود که میزان آگهی تبلیغاتیشان نان آور بوده است. عکس یادگاری هم چه صفایی داد در بدو ورودمان! سردمان بود، ... را که دیدیم عرقمان زد، بس که هیبتی بزرگ داشت و تا به حال از نزدیک ندیده بودیمش! چه رنگ و لعابی داشتند بعضی غرفه ها ...

پرسه ای در شهر می زنم، چشانم را به روی شهرم می گشایم، دیده ام به عاشقانه هایی روشن می شود، شاید برای من نوشته اند که زهره نام دارم …

دیگر وقتش رسیده پشت بام خانه های شهرم کاهگل شود، برایشان کاهگل آماده کرده و شماره داده است !

پرستاری یعنی مادری کنی برای فرزندی که دچار سوختگی شده، پدری کنی برای جوانی که تازه از زیر تیغ جراحی خلاصی یافته، خواهری کنی تا درد زایمان مادر شدن را در دختر جوان به عشقی همیشگی مبدل سازی، و فرزندی باشی برای سالمندی که گذر زمانه یادش را از خاطره ها برده است.

یعنی اشک در چشمانت حلقه بزند وقتی تو را از آنان که جوانی ات را به پایشان گذاشتی جدا کردند و کمر خم نکنی در مقابل سیل عظیم دردهایی که کوه را از پا در می آورد …

این روزها مراسم مرده کِشون که به مدلی برای تعیین درجه دنیایی تبدیل شده است، باشکوه خاصی برگزار می شود و رتبه آدم ها را خودروی مشکی گل زده، گرانیت و ارتفاع سنگ قبر مشخص می کند؛

خوشا بحال همه درجه دارانی که شهدا نام گرفتند و سال هاست ارتفاع سنگ قبرشان از ارتفاع کفش های ما بالاتر نرفته است

رسانه هایی که چشم تیز بین شان کوچک ترین اتفاق در کورسوترین نقطه جهان را می بیند و منتشر می کند، قدوم استوار مسلمانان سراسر دنیا در بزرگ ترین اجتماع حسینی را ندید و لنز دوربین هایشان از ثبت لحظات عشق بازی دوستداران حسین (ع) ناتوان شد ...

امروز لابلای خاطرات دوران کودکی، نوجوانی و جوانی ام خاطره معلمین 20 و اندی ساله گذشته را مرور کردم؛ برای آن هایی که قدیمی تر بودند، جرعه ای دلتنگی کنار گذاشتم و آنان که در دسترس بودند، پیامک تبریک دریافت کردند؛

حتی برای مدیر مدرسه دوران ابتدایی ام که به زعم من فقط یک معلم سخت کوش بود و برایم دو بار جشن تکلیف گرفت و تکلیفم را دوچندان کرد، پیامکی ارسال کردم؛